V an een onbeschrijflijke schoonheid.
~Guronaqi~
woensdag 16 december 2009
donderdag 3 december 2009
maandag 30 november 2009
zaterdag 21 november 2009
Voor u gelezen...
... een 'denkertje' in versvorm in Richard Dawkins' The God Delusion.
Can omniscient God, who
Knows the future, find
The omnipotence to
Change His future mind?
Voor u gehoord...
... bij Pauw en Witteman afgelopen donderdag. Jack de Vries legt even uit waarom we de Joint Strike Fighter (à 97.000.000 euro) ook alweer aanschaffen.
"We zijn in deze kabinetsperiode alleen bezig met die twee testtoestellen. Waarom is dat van belang? Dat is van belang voor de werkgelegenheid."
[...]
"Mensen vergeten dat op dit moment in Hoogeveen al zeshonderd mensen hun salaris iedere maand verdienen vanwege dit project."
Ze-ven-en-ne-gen-tig mil-joen euro geïnvesteerd voor het scheppen van zeshonderd banen in Hoogeveen. Is dat nou de moeite waard?
vrijdag 6 november 2009
This Is It!
" Maar Guro", zult u nu denken, "leuk en aardig dat je naar die bioscoop bent geweest, maar welke film heb je dan gezien?". Nou, dat was Michael Jackson's This Is It. Als fan van Michael Jackson's muziek vond ik het wel interessant om te zien wat de opzet van zijn This Is It-concerten zou zijn geweest en of MJ (zoals hij in de film veelvuldig genoemd wordt - gruwel!) nog wel goed bij stem was. Over dat laatste kan wat mij betreft geen twijfel bestaan; het verbaasde me dat hij zelfs in stealth mode (tijdens de repetities wilde hij zijn stem sparen) nog pitch perfect was en ongelooflijk makkelijk de juiste noten op zijn stembanden wist te vinden.
Tijdens de repetities werd de show stukje bij beetje, liedje voor liedje doorgenomen. Daarbij leek het alsof er honderden mensen aanwezig waren: Jackson zelf natuurlijk, zijn regisseur Kenny Ortega, (huilende) achtergrondzangers, (jankende) dansers, (krijsende) muzikanten, lichttechnici, special effects managers, make-up artists en wat dies meer zij. Het resultaat had er volgens mij mogen wezen: de This Is It-reeks zou zonder twijfel het allergrootste spektakelstuk in zijn soort geworden zijn.
Het concert werd uiteraard doorspekt met vele, inmiddels legendarisch geworden, dance moves van Michael Jackson. Bij het zien daarvan besefte ik ineens dat hij eigenlijk in de eerste plaats niet zozeer een zanger, als wel een danser moet zijn geweest. De uitgebreide choreografieën - voor elk lied weer een andere set ingewikkelde moves - werden uitgevoerd alsof het hem totaal geen moeite kostte, alsof ze allemaal in zijn dancer's memory zaten.
Tijdens de repetities werd de show stukje bij beetje, liedje voor liedje doorgenomen. Daarbij leek het alsof er honderden mensen aanwezig waren: Jackson zelf natuurlijk, zijn regisseur Kenny Ortega, (huilende) achtergrondzangers, (jankende) dansers, (krijsende) muzikanten, lichttechnici, special effects managers, make-up artists en wat dies meer zij. Het resultaat had er volgens mij mogen wezen: de This Is It-reeks zou zonder twijfel het allergrootste spektakelstuk in zijn soort geworden zijn.
Het concert werd uiteraard doorspekt met vele, inmiddels legendarisch geworden, dance moves van Michael Jackson. Bij het zien daarvan besefte ik ineens dat hij eigenlijk in de eerste plaats niet zozeer een zanger, als wel een danser moet zijn geweest. De uitgebreide choreografieën - voor elk lied weer een andere set ingewikkelde moves - werden uitgevoerd alsof het hem totaal geen moeite kostte, alsof ze allemaal in zijn dancer's memory zaten.
Het hoogtepunt van de documentaire was voor mij de hands-on approach van Jackson zelf. Met almaar groeiende verbijstering en bewondering heb ik zitten kijken naar hoe hij de muzikanten instrueerde om bepaalde ritmes nét iets anders te spelen of een specifiek keyboard-geluid een beetje te tweaken, de dansers hielp bij het nóg strakker uitvoeren van hun moves, of de regisseur vroeg om pauzes van enkele tellen in te lassen midden in de uitvoering van een lied ("Let it simmer, Kenny. It has to simmer a bit...").
Tegelijkertijd hield Em-Dzjeej (in een kèk rood broekje gestoken) de regie van de show strak in handen en gaf hij met theatrale handgebaren het precieze moment aan waarop special effects moesten starten of een bepaalde riff ingezet diende te worden. In alle gevallen werden de kwaliteit van de muziek en het spektakel van het concert erdoor verbeterd. Dat is nog eens écht vakmanschap. En dat is hoe we over Michael Jackson zouden moeten denken. Een vakman, niets meer en niets minder dan dat.
Tegelijkertijd hield Em-Dzjeej (in een kèk rood broekje gestoken) de regie van de show strak in handen en gaf hij met theatrale handgebaren het precieze moment aan waarop special effects moesten starten of een bepaalde riff ingezet diende te worden. In alle gevallen werden de kwaliteit van de muziek en het spektakel van het concert erdoor verbeterd. Dat is nog eens écht vakmanschap. En dat is hoe we over Michael Jackson zouden moeten denken. Een vakman, niets meer en niets minder dan dat.
donderdag 5 november 2009
The Dominion
G isteren bezocht ik samen met huisgenote 'onze' buurtbioscoop The Dominion Cinema. Nu ben ik helemaal niet zo'n filmfanaat, maar dit theater is zo bijzonder dat het eigenlijk niet meer uitmaakt wat voor film je er bekijkt: de entourage op zich is al genoeg voor een hele avond plezier. Tussen 1940 en 1970 was The Dominion namelijk dé bioscoop van Edinburgh. Werkelijk álle premières van belangrijke (en minder belangrijke) films werden gehouden in The Dominion. De talloze foto's aan de muren van de bioscoop herinneren nog aan deze hoogtijdagen: sterren als Marlon Brando, Richard Burton, Cary Grant, Jacqueline Bisset, Moira Shearer, Sean Connery, Sigourney Weaver, Alan Rickman, Steve Martin en Ralph Fiennes hebben er hun opwachting gemaakt.
Een kaartje bij The Dominion is iets duurder dan bij de IMAX-concurrenten en, het moet gezegd, de geluidskwaliteit is iets minder dan in modernere bioscopen. Dat gemis wordt evenwel ruimschoots goedgemaakt door de fantastische stoelen: leren bankstellen compleet met voetenbankje en tafeltje voor drankjes en het gratis blikje Pringles dat je krijgt bij binnenkomst van de zaal. In de 'grote zaal' staan zelfs reclining seats van het beste soort. Geweldige luxe. En dat op 10 minuten van onze voordeur, compleet verborgen middenin een woonwijk. Geen schreeuwende kinderen (zoals in de Utrechtse Rembrandt), geen tokkies (zoals in de Catharijne-bioscoop), en de perfecte mix tussen blockbusters en art house movies - wat wil een mens nog meer!
vrijdag 30 oktober 2009
Wázeggu?
B ij het lezen van een nieuwsartikel over watervergiftiging stuitte ik vandaag op de term 'elektrolyt'. Ergens in mijn achterhoofd (daar waar ik nutteloze maar toch geleerde kennis bewaar) begon heel zachtjes een belletje te rinkelen: eletrolyten, daar had mijn docent Natuurkunde het weleens over gehad... Gelijk een jonge onderzoeker toog ik dus naar Wikipedia om uit te zoeken wat een elektrolyt nu precies is. Daar aangekomen klikte ik per ongeluk op het 'Laat dit artikel voorlezen'-knopje. Wist ik veel dat het eigenlijk een 'Laat dit artikel voorlezen door de eerste de beste gestoorde mafkees met een volkomen gebrek aan inleving en intonatie'-knopje was...
dinsdag 27 oktober 2009
Huh?
O p Nu.nl (I know, ik val in herhaling...) las ik zojuist onderstaande zin in een artikel over de nieuwe vacature van de AIVD (lakei op een van de koninklijke paleizen).
Wat maakt u hier nou van?
maandag 26 oktober 2009
Nog iets waaraan ik me mateloos erger...
... zijn die verschrikkelijke tekstblokjes op Nu.nl waarin bijna alle woorden verkeerd worden afgebroken. Is het nou echt zo moeilijk om dat te voorkomen?
Abonneren op:
Berichten (Atom)






